Η Μεγάλη κραυγή - Ιστόρημα πέρα και από µυθιστόρηµα

Βαθμολογήστε αυτό το άρθρο
(16 ψήφοι)

Γιάνης Δημολιάτης

read-book

Θα 'θελα να βγάλω µια μεγάλη κραυγή που να φτάσει μέχρι τον ουρανό ψηλά, μέχρι τον ουρανό ψηλά να φτάσει. Τέτοια μεγάλη κραυγή. / Είμαι η δυστυχία που σπέρνει η Ιατρική. Ακριβώς αυτό. / Για μένα η ζωή µου ήτανε το πιο φτηνό πράγμα. [...] Δεν τη σεβόμουνα τη ζωή µου. / Όταν εκείνος βγήκε απ' το νοσοκομείο, εγώ δεν είχα πια περίοδο. / Νομίζω ότι δε θα είχα δικαίωμα να µην της δώσω τη δυνατότητα, αφού η επιστήμη την έδινε [...] για μένα δε θα το ήθελα ποτέ! / Στις φίλες µου δεν έλεγα ποτέ ότι έχω πέντε αδέλφια. Έλεγα ότι έχω τέσσερα. / Θεέ µου, τι σου 'φταιξα και µ' έκανες να βλέπω τον κόσμο µέσ' από δυο παράθυρα; / Είπα, αν δεν πάρω τώρα ψυχοφάρμακα, δε θα πάρω ποτέ στη ζωή µου. / Αυτή 'ναι η... η διαθήκη µου. / Παράτα τον και φύγε! λένε [...] υπάρχει ωμότητα, παράτα τον και φύγε! / Φοβάμαι τόσο πολύ το θάνατο... / Εμένα το μυαλό µου επί εικοσιτετραώρου βάσεως βρισκόταν στον πατέρα µου [...] κοιµόµουν και το μυαλό µου ήταν εκεί. Σηκωνόµουν και το µυαλό µου εκεί. / Ο θάνατος είναι ηρεµία. / Πρέπει οι καθηγηταί, κάποιος καθηγητής, πρέπει να βγάλει ένα βιβλίο τέτοιο, ότι να... / Τη διαχείριση από την πλευρά των τριών εκείνων δεν εγκρίνω. / Δεν έχω εξοµολογηθεί, παρά µία φορά στη ζωή µου· και τώρα η δεύτερη!
δεν είναι µύθος
είναι ιστόρηµα πέρα κι από το µυθιστόρηµα
είναι πραγµατικότητα

προκλητικό για την ιατρική κοινότητα – ανακουφιστικό για τους ανθρώπους
εύχοµαι να ανακουφίσει την ιατρική κοινότητα και να προκαλέσει τους ανθρώπους

Ο Γιάνης Δηµολιάτης γεννήθηκε το 1951 στην Κάτω Σκαφιδωτή Πρεβέζης, όπου και τελείωσε το Δηµοτικό. Σπούδασε Ιατρική στην Αθήνα. Από το 1989 ζει στην Πεδινή Ιωαννίνων. Εργάζεται ως Αναπληρωτής Καθηγητής Υγιεινής και Ιατρικής Εκπαίδευσης στο Πανεπιστήµιο Ιωαννίνων.

Έχει συγγράψει τα βιβλία: (αντι)Παιδαγωγικό πανόραµα ή πώς η κοινωνία (ανα)παράγει ανθρωπάκους (Σύγχρονη Εκπαίδευση, 1985, 1992), Ξέρουµε τι γίνεται στα σχολεία; Από το νηπιαγωγείο ως το πανεπιστήµιο (Δίπτυχο, 1987), Πολιτική δηµογραφία: η ακτινογραφία της Βουλής (Πανεπιστήµιο Ιωαννίνων, 1992), Το επόµενο Βήµα (εκδόσεις "2000 ΜΕΤΑ Χ", 1994).
Επίσης τα άρθρα: «Ευθανασία ή Ευζωία; Ιδού το πραγµατικό δίληµµα! (η διαθήκη µου)», Μateria Μedica Greca, 1990, «Νυν απολύεις τον δούλον σου Δέσποτα – πραγµατεία περί αρνητικής ζωής: ένα πείραµα σκέψης και ένα υπόδειγµα συνδυασµού ποσότητας και ποιότητας ζωής», Η ποιότητα στις υπηρεσίες υγείας, Θεµέλιο, Αθήνα 2003, «Ο Ευγένιος Βούλγαρης και η Διατριβή του περί Ευθανασίας», Προτελεύτια Διλήµµατα, Αθήνα 2008.
Παράλληλα έχει ασχοληθεί µε τη µετάφραση βιβλίων, µεταξύ των οποίων το Ευγένιος Βούλγαρης, Διατριβή περί Ευθανασίας (µαζί µε τον Μ. Γαλανάκη, Εξάντας 2005).
Δήλωση του συγγραφέα
Αυτό το βιβλίο οι αφηγητές µου το έγραψαν, δικά τους λόγια είναι. Εγώ απλά πήγα και τους βρήκα και τους ζήτησα να µου τα πουν και τα έβαλα στο χαρτί µε τρόπο

 


Share on Facebook

Πρόσθετες Πληροφορίες

  • Είδος: Βιβλίο
  • Εκδόσεις: Κοντύλι
  • Συγγραφέας: Γιάνης Δημολιάτης
  • Eπιμέλεια: Ελένη Γεωργοστάθη
  • Επιστημονική επιμέλεια: Γιάνης Δημολιάτης
  • Σχ. εξωφύλλου: Γιάνης Δημολιάτης
  • Εξώφυλλο: Δέσποινα Βαφείδου
  • Δημιουργική επιμέλεια: Δημήτρης Παντελής
  • Σελιδοποίηση: Δέσποινα Βαφείδου
  • Μέγεθος: 16 Χ23,5
  • Σελίδες: 265
  • ISBN: 978-960-9661-20-1
  • Έτος έκδοσης: 2014 Δεκέμβριος
17,08 €
Βασική τιμή με ΦΠΑ: 26,28 €
Έκπτωση: 9,20 €
Ποσοστό έκπτωσης: 35.00 %

21 σχόλια

  • Σύνδεσμος σχολίου ΔΗΜΗΤΡΗΣ Πέμπτη, 06 Οκτωβρίου 2016 13:06 δημοσιεύθηκε από ΔΗΜΗΤΡΗΣ

    καλό θα είναι η πολιτεία να μεριμνά για την φροντίδα και την ψυχολογική στήριξη των συγγενών απο ανθρώπους που πεθαίνουν αιφνιδίως η οδέυουν προς το θάνατο αργά και βασανιστικά..

  • Σύνδεσμος σχολίου Jo Πέμπτη, 06 Οκτωβρίου 2016 09:09 δημοσιεύθηκε από Jo

    Ο καθε ανθρωπος πρεπει να αισθανεται πρωτα καλα με τον ιδιο του τον ευατο και μετα με ολους τους αλλους. Δυστυχως,ο θανατος ειναι μεσα στη ζωη και οσο δυσκολο και να ειναι η ζωη πρεπει να συνεχιζεται.

  • Σύνδεσμος σχολίου Jo Πέμπτη, 06 Οκτωβρίου 2016 08:56 δημοσιεύθηκε από Jo

    Ο καθε ανθρωπος πρεπει να αισθανεται πρωτα καλα με τον ιδιο του τον ευατο και μετα με ολους τους αλλους. Δυστυχως,ο θανατος ειναι μεσα στη ζωη και οσο δυσκολο και να ειναι η ζωη συνεχιζεται.

  • Σύνδεσμος σχολίου Μ Πέμπτη, 06 Οκτωβρίου 2016 01:25 δημοσιεύθηκε από Μ

    Ηρθε η ωρα να ασχοληθει και καποιος με τον φροντιστη.Αυτον που πονα καθημερινα,που βαζει τα θελω του και τις αναγκες του κατω απο την ασθενεια.Ειναι εκει και παλευουν καθημερινα,ακομη και αν δεν το διαλεξαν.Ειδικα οι γυναικες που πρεπει να ειναι μανες,συζυγοι και να ειναι παντα παρον στο προβλημα.

  • Σύνδεσμος σχολίου ΝΕΚΤΑΡΙΑ Τετάρτη, 05 Οκτωβρίου 2016 21:57 δημοσιεύθηκε από ΝΕΚΤΑΡΙΑ

    3. Η ΥΓΕΙΑ ΜΑΣ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΔΕΔΟΜΕΝΗ ΣΤΗ ΖΩΗ ΜΑΣ.Η ΖΩΗ ΜΑΣ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΑΛΛΑΞΕΙ ΣΕ ΔΕΥΤΕΡΟΛΕΠΤΑ.ΓΙ'ΑΥΤΟ ΘΑ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΧΑΙΡΟΜΑΣΤΕ ΤΗΝ ΚΑΘΕ ΣΤΙΓΜΗ ΚΑΙ ΣΕ ΠΕΡΙΠΤΩΣΗ ΑΡΡΩΣΤΙΑΣ ΝΑ ΚΑΝΟΥΜΕ ΟΤΙ ΛΕΕΙ Η ΚΑΡΔΙΑ ΜΑΣ ΚΑΙ Η ΣΥΝΕΙΔΗΣΗ ΜΑΣ.Ο ΘΑΝΑΤΟΣ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΜΟΝΟ ΣΙΓΟΥΡΟ ΣΤΗ ΖΩΗ ΜΑΣ,ΚΙ ΟΜΩΣ Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΣΥΜΦΙΛΙΩΘΕΙ ΜΑΖΙ ΤΟΥ!!!

  • Σύνδεσμος σχολίου Αλεξ Τετάρτη, 05 Οκτωβρίου 2016 20:56 δημοσιεύθηκε από Αλεξ

    Θλίψη, στενοχώρια

    Σκέφτομαι πόσο οδυνηρές μπορεί να είναι τέτοιες καταστάσεις και προσπαθώ να σκεφτώ πώς θα ένιωθα και πώς θα λειτουργούσα εάν ήμουν εγώ στη θέση αυτών των δύο γυναικών.

    Αρχικά συνειδητοποιώ πόση δύναμη μπορεί να κρύβουμε τελικά οι άνθρωποι μέσα μας ώστε να ανταποκρινόμαστε σε τέτοιες καταστάσεις. Από την άλλη πλευρά βέβαια αναρωτιέμαι πόσο θλιβερό είναι να συνειδητοποιείς ότι στην προσπάθεια σου να φροντίσεις αποκλειστικά τους άλλους δεν έχεις κάνει τίποτα για να φροντίσεις τον ίδιο σου τον εαυτό (κυρίως στο πρώτο περιστατικό).

  • Σύνδεσμος σχολίου χαρούλης Τετάρτη, 05 Οκτωβρίου 2016 20:02 δημοσιεύθηκε από χαρούλης

    Δικαιούμαστε όλοι να ζήσουμε τη ζωή μας όπως θα θέλαμε.Έχουμε όμως την ψυχική δύναμη να αντισταθούμε στις δυσκολίες που μας επιφυλάσει η ίδια η ζωή;

  • Σύνδεσμος σχολίου c Τετάρτη, 05 Οκτωβρίου 2016 19:31 δημοσιεύθηκε από c

    Συναισθήματα: μπέρδεμα. Ίσως θλίψη και για τις δύο γυναίκες, για διαφορετικούς λόγους. Επίσης, άγχος, στη σκέψη ότι μπορεί να κληθώ ξαφνικά να ανταποκριθώ σε μια τέτοια κατάσταση, ή να υποβάλλω, άθελά μου, δικά μου πρόσωπα σε ανάλογη δοκιμασία. Τέλος, θαυμασμό για την αντοχή των γυναικών αυτών, σωματική και ψυχική, και σίγουρα συμπάθεια και όχι αποστροφή για το γεγονός ότι οι μύχιες σκέψεις τους διέφεραν εντελώς από τις πράξεις τους. Δεν το θεωρώ υποκρισία, ωστόσο δεν το θεωρώ και υγιές για τον ίδιο τους τον εαυτό, που και οι δυο παραμελούσαν για χρόνια.
    Σκέφτομαι τις διαφορές των δυο γυναικών στην αντιμετώπιση των μακροχρόνιων ασθενειών. Πρακτικά, ανταποκρίθηκαν και οι δύο, έδειξαν ενδιαφέρον και εξυπηρέτησαν επαρκώς τον άνθρωπό της η καθεμία. Ωστόσο, έχουν ακόμα ένα κοινό. Και οι δύο έχουν κουραστεί ψυχικά, με τη μία μόνο από τις δύο όμως να έχει συμφιλιωθεί με αυτη της την αντίδραση. Η δεύτερη, ενδεχομένως επειδή εχει το ρόλο της κόρης των ασθενών, βιώνει περισσότερες τύψεις για τα αρνητικά συναισθήματα απέναντι στους γονείς της, και δεν επιτρέπει στον εαυτό της να τις εξωτερικεύσει ευκολα. Μεγάλη εσωτερική σύγκρουση και στις δύο γυναικες. Δύσκολος ρόλος, και ποικίλες οι αντιδράσεις του καθενός μας αν βρεθούμε σε παρόμοια θέση. Αυτό που συνειδητοποίησα πολύ περισσότερο μετά από αυτές τις αφηγήσεις (παρόμοια περιστατικά δεν εχω ζήσει άμεσα) είναι πως δεν μπορεί κανείς να κρίνει κανέναν σε ανάλογη θέση. Οι συνθήκες δημιουργούνται από τόσο διαφορετικούς παράγοντες, που πρέπει να εμβαθύνουμε πολύ παραπάνω από το να κοιτάζουμε απλώς την επιφάνεια και να διαμορφώνουμε αυτόματα θετική ή αρνητική άποψη.

  • Σύνδεσμος σχολίου Κ3 Τετάρτη, 05 Οκτωβρίου 2016 09:48 δημοσιεύθηκε από Κ3

    πίκρα, πόνο, θλίψη, στεναχώρια
    Συμμερίζομαι τον πόνο αυτών των ανθρώπων, αλλά όταν ο άνθρωπος δεν μπορεί να αυτοεξυπηρετηθεί και η κατάσταση είναι μη αναστρέψιμη, ο θάνατος είναι η λύτρωση...Κάθενας είναι υπεύθυνος των πράξεων του..
    3. Η ζωή είναι μικρή για να είναι θλιβερή. Ο θάνατος είναι αναπόφευκτος και η ζωή συνεχίζεται....Προσφέρεις το καλύτερο δυνατό χωρίς να στο επιβάλουν αλλά με καθαρή συνείδηση...

  • Σύνδεσμος σχολίου ΤΡΙΑΝΤΑΦΥΛΛΙΑ Τετάρτη, 05 Οκτωβρίου 2016 09:14 δημοσιεύθηκε από ΤΡΙΑΝΤΑΦΥΛΛΙΑ

    Υπάρχει πολύ πόνος, μίσος, πικρία...Καμία ουσιαστική στήριξη από τις δημόσιες υπηρεσίες. Ενδιαφέρον μόνο για τους ασθενείς και καθόλου για τους συγγενής, που κατά την ταπεινή μου γνώμη και αυτοί πρέπει να στηριχτούν ψυχολογικά.

Προσθήκη σχολίου

Βεβαιωθείτε ότι εισάγετε τις (*) απαιτούμενες πληροφορίες, όπου ενδείκνυται. Ο κώδικας HTML δεν επιτρέπεται.

Κατηγορίες βιβλίων των εκδόσεων Κοντύλι